Dwa ognie (zasady gry)

Gra w dwa ognie to bardzo stara, ale wciąż popularna gra wieloosobowa. Jest świetną rozrywką dla dzieci, ale nie tylko. Nierzadko korzystają z niej także dorośli. Jej zasady nie są zbyt bardzo skomplikowane, nie wymaga też specjalistycznego sprzętu – wystarczy piłka (nożna, ręczna lub do siatkówki). Oprócz tego potrzebne będzie również boisko, sala gimnastyczna lub po prostu kawałek większej przestrzeni, którą będzie można podzielić na dwie równe części (i zaznaczyć ich granice).

W uproszczonej rozgrywce może wziąć udział od 3 do nawet 20 osób. Liczbę graczy będzie ograniczała jedynie wielkość przestrzeni potrzebnej do gry. Każda drużyna ma swoją „matkę”, która stoi na końcu boiska po stronie drużyny przeciwnej. W zależności od zasad, jakie się ustali na początku zabawy, można grać na „zbicia” lub na „punkty”.

Celem gry w dwa ognie na „zbicia” jest „zbicie” wszystkich przeciwników. Odbywa się to poprzez rzucanie piłki, która ma dotknąć gracza z przeciwnego zespołu. Trafiony zawodnik musi zejść z boiska. Wygrana należy do drużyny, która jako pierwsza wyeliminuje wszystkich zawodników z drugiego zespołu. Czas gry jest więc w pewien sposób ograniczony.

W grze na punkty także chodzi o to, aby trafiać w przeciwników. Jednak w tej rozgrywce nikt nie odpada. Każdy celny rzut to jeden punkt. Wygrywa drużyna, która zdobędzie więcej punktów. Długość zabawy zależy od kondycji graczy biorących w niej udział.

  • Kilka uproszczonych zasad:
    1. piłka, która odbiła się od podłoża nie może zbić przeciwnika/nie dodaje punktu,
    2. jednorazowo można trafić tylko jedną osobę,
    3. zbicie/utrata punktu nie jest liczona jeśli osoba trafiona złapie piłkę nim dotknie ona podłoża,
    4. zbicie/utrata punktu nie jest liczona również w przypadku, gdy piłkę złapie ktoś inny niż osoba trafiona (oczywiście zanim piłka dotknie podłoża).

Z czasem „dziecięca” zabawa, jaką jest gra w dwa ognie doczekała się wersji usportowionej i urosła do rangi zawodów sportowych dla dzieci i młodzieży.

  • Usportowiona wersja tej gry posiada szczegółowy regulamin oraz zasady, które zakładają, że:
    1. Boisko do gry ma mieć wymiary 14×9 m i dzielić się na dwie równe części. Poza boiskiem powinny znajdować się dwa pola, wytyczone przedłużeniem linii autowych, przeznaczone do poruszania się „matek”.
    2. W grze rzuca się piłką do siatkówki.
    3. Czas gry jest ograniczony i wynosi 2 razy po 10 minut. Rozgrywka uwzględnia 2 minutową przerwę.
    4. Zespół składa się z 10 zawodników. Przy czym sześciu zawodników gra w polu, dwóch to „matki”, a pozostali (2) pozostają na ławce rezerwowych.
    5. Dopuszczalna jest dowolna liczba zmian, ale mogą się one odbywać wyłącznie w czasie zatrzymania gry.
    6. W celu wyłonienia drużyny, która zacznie grę, odbywa się losowanie. Drużyna, która wygra losowanie rozpoczyna, jednak przegrani w losowaniu mają prawo do wybrania połowy boiska.
    7. Aby zacząć grę kapitan zespołu podaje piłkę do zawodnika ze swojej drużyny.
    8. Zawodnik, który trzyma piłkę w rękach nie może wykonać więcej nić 3 kroki i nie może jej trzymać dłużej niż 3 sekundy.
    9. Nie dopuszcza się przekroczenia linii środkowej. Jeśli zawodnik trzymający piłkę przekroczy tę linię (nawet po oddanym rzucie) to piłka przechodzi do rąk przeciwników. Grę wznawia się w miejscu gdzie została przekroczona linia (zawodnik podaje piłkę do drugiego zawodnika ze swojej drużyny).
    10. Utrata piłki następuje również w sytuacji, gdy osoba ją odbierająca lub podająca przekroczy linię boczną bądź końcową (piłka także nie może przekroczyć tych linii). W tym wypadku grę wznawiają matki z drużyny przeciwnej.
    11. W przypadku autu, czyli gdy piłka przekroczy linię boczną, przechodzi ona do rąk przeciwników. Gra wznawiana jest w miejscu, gdzie piłka przekroczyła linię ograniczającą pole.
    12. Zabronione jest przerzucanie piłki między matką a zawodnikami. Taką sytuację można uznać za grę na czas. Jeśli sędzia stwierdzi, że ma to miejsce upomina drużynę, jeśli brak jest właściwej reakcji może odgwizdać utratę piłki.
    13. W dwa ognie, punkty można zdobyć za każde celne rzucenie piłką w zawodnika przeciwnego zespołu. Pod warunkiem, że po trafieniu spadnie ona na podłoże, jeśli zostanie złapana rzut pozostaje bez punktu. Jeśli piłka trafi więcej niż jednego zawodnika to punkty przyznawane są adekwatnie do liczby trafionych osób (jeśli oczywiście ostatecznie spadnie ona na podłoże). W sytuacji, gdy jest trafionych więcej osób, grę wznawia zawodnik, którego piłka dotknęła, jako ostatniego (podaje on piłkę do członka swojego zespołu). Jak już zostało to wspomniane wyżej punkt można także zdobyć wtedy, gdy zawodnik drużyny przeciwnej przekroczy linię boczną lub środkową.
    14. Sędzia liczący punkty w grze ma obowiązek podawać wynik za każdym razem, gdy zmianie ulega liczba punktów oraz zaznaczać go na zegarze lub liczydle. Zawodnicy mogą zgłaszać poprawkę, co do stanu meczu, jednak może ona się odnosić jedynie do ostatniego stanu wyniku.
    15. O wygranym meczu stanowi liczba zdobytych ostatecznie zwycięstw – jedno zwycięstwo to jeden punkt (a więc 2 pkt. daje zwycięstwo, 1 pkt. remis, a 0 pkt. przegraną). W przypadku wystąpienia remisu do ustalenia ostatecznego zwycięstwa oblicza się ilość zdobytych małych punktów (czyli tych za zbicia zdobyte i utracone). Jeśli nie występuje różnica to brana jest pod uwagę jedynie ilość zbić zdobytych. Jeśli zdarzy się remis pomiędzy kilkoma zespołami to zwycięstwo rozstrzyga się w taki sam sposób (licząc małe punkty).

System rozgrywek w dwa ognie jest ustalany przed rozpoczęciem meczu. Kierownikom drużyn przekazuje go organizator, który w miarę możliwości może uwzględniać ewentualne prośby uczestników.

Photo of author
Autor
Dominika Korytko

Dodaj komentarz